محمد بن حسن ، از سهل بن زياد ، از محمد بن عيسى ، مثل اين را روايت كرده است . 466 / 3 . محمد بن يحيى ، از آن‌كه او را ذكر كرده ، از حسن بن موسى خشّاب ، از جعفر بن محمد ، از كرّام روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « اگر مردم همه دو نفر باشند ، كه يكى از اين دو نفر البته امام خواهد بود » . و فرمود كه : « به تحقيق كه آخر كسى كه مىميرد ، امام است تا آن‌كه كسى بر خداى عزّوجلّ حجت نتواند آورد ، كه او را واگذاشته بى آن‌كه حجت خدا بر او تمام باشد » . 467 / 4 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند ، از احمد بن محمد برقى ، از على بن اسماعيل ، از ابن سِنان ، از حمزة بن طيّار كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « اگر در زمين باقى نماند مگر دو نفر ، يكى از اين دو ، حجت خواهد بود » . يا فرمود كه : « دوم ، حجت است » . و شك از احمد بن محمد ناشى شده است . 468 / 5 . احمد بن محمد ، از محمد بن حسن ، از نَهدى ، از پدرش ، از يونس بن يعقوب ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « اگر در زمين هيچ‌كس نباشد مگر دو نفر ، البته امام يكى از اين دو خواهد بود » . 7 . باب در بيان معرفت و شناخت امام و وجوب رد كردن امر به سوى او 469 / 1 . حسين بن محمد ، از مُعلّى بن محمد ، از حسن بن على وشّاء روايت كرده است كه گفت : حديث كرد ما را محمد بن فُضيل ، از ابوحمزه كه گفت : امام محمد باقر عليه السلام به من فرمود كه : « خدا را عبادت و بندگى نمىكند ، مگر آن كس كه خدا را بشناسد . اما آن كس كه خدا را نمىشناسد ، جز اين نيست كه عبادت مىكند همچنين كه مىبيند از مردم از روى ضلالت و گمراهى ، يا در حالى كه گمراه است » . عرض كردم كه : فداى تو گردم ، پس شناخت خدا چه چيز است ؟ حضرت فرمود كه : « تصديق كردن خداى عزّوجلّ و تصديق رسول او در آنچه آن جناب فرموده . و آن حضرت آورده ، و موالات و دوستى با على ، و اقتداى به آن حضرت در اعتقاد و گفتار و كردار ، و به ائمه هدى عليهم السلام ، و برائت و بيزارى به سوى خداى عزّوجلّ از دشمنان ايشان . و خداى عزّوجلّ همچنين شناخته مىشود » . 470 / 2 . حسين ، از مُعلّى ، از حسن بن على ، از احمد بن عائذ ، از پدرش ، از ابن اذينه روايت كرده است كه گفت : حديث كردند ما را چندين نفر ، از امام محمد باقر يا امام جعفر